moet niet gekker worden

Hmm; het is echt heel ernstig met mij. Ik zit net een hélé foute aflevering van Gtst te kijken, En ik barst gewoon in tranen uit! hoe triest. Ik hoop dat het komt doordat ik zwanger ben. En niet dat ik aan het transformeren ben in een zoetsappig triest moedertje die elke dag op de bank 'as the world turns' zit te kijken en aardappels schilt. Als ik dat al niet ben!

Ik pak ongeveer elke dag alle babykleertjes uit, bekijk ze allemaal aandachtig en vouw ze vervolgens nog netter op dan mijn gucci jurkje (niet dat ik die heb, maar goed).
Ook het cliché ''nesteldrang'' is zich af en toe aan het uiten. Maar goed, daar is iedereen geloof ik wel blij mee.. 

Verder heb ik echt helemaal nergens last van, dat baart mij echt een beetje zorgen. Zou echt blij zijn als het dinsdag is en de echo is goed.
Iets anders wat mij ook zorgen baart zijn de kraters op mijn gezicht! Serieus, heb nog nooit zo'n wijds berglandschap gezien. Ook mijn nagels zijn slap en breken bij elk tikje, beetje jammer dat ik geen acryl nagels meer mag laten zetten omdat dat giftig schijnt te zijn. Laat ik ook vooral mijn haar niet vergeten, mn haar is slap en dor, en dr valt niets mee te beginnen, kan niet wachten tot de kapster even tijd voor me heeft, beetje jammer alleen dat ik het niet kan laten verfen, want já, ook dat is giftig. En nu ik toch aan het klagen ben, laat ik ook meteen even mijn plof heupen en blubberbuik meenemen; ik wilde heel graag 'mooi' zwanger zijn. Ik weet niet of dat mogelijk is, maar bij mij is het dus radicaal misgelopen. Ik ben nog niet eens 3 maanden zwanger en ik durf nu echt al geen bikini meer aan. Dit klinkt nu allemaal heel grappig, maar beeld JIJ je eens in dat je in een pashokje staat en dat je met geen mogelijkheid meer in een maatje 36 komt. En dat er dan zo'n trien naar je toe komt en vraagt ''past het niet?'' NEE TRUT, HET PAST NIET! DOE MAAR EEN 44! ja, dan is het niet meer zo grappig hé?
maar goed, verder valt het allemaal best wel mee.

Ik ben gister naar een voorstelling van jan jaap v/d wal geweest, je weet wel, die hazenlip van 'dit was het nieuws'. Was echt super leuk. Het nog nooit zo hard gelachen. Was heel fijn om er weer even tussenuit te zijn.

Voor de rest gaat het allemaal best goed. Meer nieuws over een huisje hebben we nogsteeds niet. Woensdag komt er een  hypotheek adviseur bij Nick langs, die gaat nog een berekening voor ons maken, en kijken of wij het huis überhaupt kunnen betalen. Dus eerst maar eens afwachten wat hij zegt. Als het hypotheek bedrag dat hij berekent ons wel aanstaat, gaan we er waarschijnlijk voor.

duss; dinsdag&woensdag zijn spannend!
(woensdag moet nick ook naar de reumatoloog).

Ik hou jullie op de hoogte!
Dag lieve kijkbuis kindertjes
X

week 10; heb je ons huisje al gezien?

hello aagjes!


Nou, het is zover. eergister hebben we een bod gedaan!
Gister kregen we een Definitief tegenbod terug, wat ons eerlijk gezegd een beetje tegenviel. Helaas is het een (eerste & ) laatste tegenbod, dus kunnen we er verder niets meer mee. (in de zin van een tegenbod).

Nu word het dus eens goed om de tafel zitten en overleggen hoe we nu verder gaan. Als we het huisje zouden kopen, zou de overdracht op 1 juli zijn. Dusss dames & Heren, neem die week maar vrij! haha

ben je zwaar benieuwd om welk huis het gaat ? kijk dan even op www.marktmakelaar.nl, woningaanbod, en dan het 3e huis (Lemmerstraat 25)

verder maak ik me wel een beetje zorgen om beeb. Ik ben de laatste week helemaal niet meer misselijk geweest o.i.d. Ik hoop dat alles nogsteeds goed gaat! 3 februari hebben we weer een echo. Als alles dan goed blijkt te zijn, gaan we het aan iedereen (die het nog niet weet) vertellen.
Ik merk dat er al wat ''vermoedens'' rond gaan door school. Dat vind ik een beetje jammer, ik had het graag zelf willen vertellen, zodat mensen het hele verhaal weten en niet hun eigen conclusies gaan trekken. Maar goed, het is niet anders. Op een of andere manier voelen mensen het gewoon!

Verder gaat het Qua spulletjes heel goed! We hebben inmiddels ( geloof het of niet ) vier maxi cosi's! om maar gewoon eens even wat te noemen, haha. Ook zijn er twee boxen in aantocht. Echt, ik kan het niet vaak genoeg blijven zeggen. We zijn jullie allemaal zo ontzettend dankbaar! Ik merk echt dat iedereen zn best doet voor ons. Dat geeft ons echt een warm gevoel en heel veel hoop. Wat fijn om te weten dat ons kindje zal opgroeien tussen zoveel lieve mensen!
nou, heel veel meer heb ik niet te zeggen. Ik ga zo even de stad in om een fotoalbum te kopen, daar kan ik de eerste kaartjes in plakken en de eerste foto's van mijn buikje. Spannendddd!

 nou, toedeledokie! kuskuskus

eind week 9

Tja, er gebeuren zoveel dingen de laatste tijd, ik weet niet waar ik moet beginnen..
Ten eerste voelt nick zich veel beter, zijn been doet (bijna) geen pijn meer,  hij moet nog wel naar de reumatoloog.. Maar we verwachten (hopen) allebei dat daar niet iets ernstigs uit komt. Ook ik mag niet klagen. Ik had een kleine blaasontsteking maar die is inmiddels alweer over. Ook ben ik gelukkig een stuk minder misselijk. Ik ben alleen enorm moe.. maar daar is mee te leven. Zolang dit allemaal blijft, weet ik tenminste dat het nogsteeds goed zit.

De afgelopen tijd zijn we heel druk geweest met het zoeken naar een huisje. Dat zat even niet mee. We hadden een ontzettend mooi huisje gevonden waar we zo in konden en we waren eigenlijk van plan om een bod te doen. Helaas belde de makelaar ons dezelfde dag nog op dat het huis uit de verkoop was gehaald. vet balen dus!
maar goed, nu hebben we nog een huis gezien, in dezelfde straat. Er moet nog erg veel aan gebeuren, maar als we een flink bedrag van de prijs af kunnen krijgen zijn we zeker geïntresseerd!

verder hebben we echt al zo ontzettend veel gekregen; van alle kanten krijgen we dozen vol met spullen, zo ontzettend fijn! Het is echt een pak van ons hart. Als we ons daar ook nog eens zorgen om zouden moeten maken!

Nickjelief&ik kunnen nu al niet meer wachten tot de kleine er is. En ik ben nog maar ongeveer 10 weken!Haha. We hebben al bijna de hele babyuitzet. Ik vind het echt ontroerend om nick met een trots gezicht te zien rondlopen met een maxi cosi. Ik zou zo in tranen kunnen uitbarsten (maar dat zal wel komen omdat ik last heb van 10 x zoveel hormonen als normaal, hihi). Ik ben zó ontzettend trots op mijn mannetje. Hij doet er alles aan om mij te steunen & hij wil alles voor me (ons) regelen.

Ik ben ontzettend trots dat ik een kindje krijg, van de liefste ter wereld. Ik ga ervoor zorgen dat we een gelukkig gezinnetje krijgen, watvoor mening anderen ook hebben. En ik weet zeker dat ons dat ook gaat lukken. We hebben zoveel lieve mensen om ons heen!

nou, dat was wel weer genoeg gebabbel voor vandaag!
kuskuskus, mammie

 

hoe we er nu voor staan

het schoot me te binnen dat ik hier ook nog een blog bijhoud! het wordt dus weer hoog tijd voor een update. hoe we er nu voor staan ? Het leven is enorm hectisch de laatste tijd! ik voel me heel raar, er is maar 1 woord om mijn gevoel te omschrijven; Zwanger!

Afgelopen weekend merkte ik voor het eerst dat ik toch echt een stapje terug moet doen. Was voor mijn werk op ''logeerweekend'' met de kids. Zoals altijd was het genieten, veel lachen maar ook enorm vermoeiend. Deze keer was het meer dan vermoeiend, noem het maar gerust slopend. helemaal niet zoals gewoonlijk na bedtijd nog gezellig wat drinken! Zo gauw we de kids toe hadden gestopt ging ik zelf ook onder de wol. En na 2 uur in het zwembad te hebben gelegen kon ik echt niet meer op of neer. 'S nachts ontzettend misselijk & vooral niet kunnen slapen. De pijntjes en klachtjes zijn nog niet eens zo erg, ik weet waarvoor ik het doe en ik ben er eigelijk blij mee, als ik er niets van zou merken zou ik me misschien ook niet zo zwanger voelen?!

het 'fysieke' gedeelte is allemaal best te doen en ik heb natuurlijk de allerliefste jongen, 24 uur per dag naast me! daarnaast zorgen mijn ouders héél goed voor me en proberen me in alles te helpen. Waar we het nu vooral heel 'moeilijk' (klinkt erger dan het is) mee hebben, is het 'mentale deel'. We moeten zóveel regelen! naar de verloskundige, naar het ziekenhuis, echo's maken, naar de hypotheker, naar 500 verschillende makelaars, advies van duizend en 1 mensen.. En dan daarnaast nog eens naar school, huiswerk maken en goede cijfers halen. Ik vind het heel lastig om alle andere problemen uit mijn hoofd te zetten en me op school te storten. 

Nick heeft daarbij ook nog heel veel last van zijn been, wat maar niet over wil gaan. Moet werken, 10 keer per week heen en weer rijden naar Lelystad En vooral; het gezeur en gepiep van een zwangere vrouw aanhoren. Hij krijgt de laatste tijd hélémaal veel op zich af. De ene partij wil dat we gaan huren, de volgende dat we thuis blijven wonen, de andere weer dat we een huisje kopen. En hij? hij zit er tussenin en weet even niet meer wat hij aan moet met alle goed bedoelde adviezen.
We hebben besloten om maar gewoon onze eigen weg te kiezen en te doen waar wij gelukkig mee zijn. hopelijk is dat ook mogelijk en pakt het goed uit voor ons. 

Buiten al dit geklaag zijn we ook héél gelukkig hoor! We hebben ontzettend veel cadeautjes gekregen voor onze kleine beeb en uit alle hoeken krijgen we hulp en spulletjes. Het is zó ontzettend fijn om te weten dat er zoveel mensen achter ons staan en ons willen helpen. Dat maakt het allemaal veel makkelijker! dus; bedankt iedereen! voor de lieve smsjes, telefoontjes, e-mails, kaartjes, alle spulletjes die we hebben gekregen.. wat zijn jullie lief, we zijn jullie ontzettend dankbaar!

Nou, ik ga maar eens bellen om te kijken of de hypotheker al nieuws heeft. Ik heb jullie niet heel veel meer te vertellen..

tot blogs!
XxX

wat nu

ja, en dan? maandag (gister) zijn we eerst naar de huisarts gegaan en heeft hij nog een 3e test gedaan. En ja! ik ben inderdaad zwanger. Nicky&ik zijn inmiddels echt aan het idee gewend en genieten er al met volle teugen van! nadat we bij de huisarts waren geweest mochten we aan het eind van de middag voor het eerst naar de verloskundige, die zou ons kunnen vertellen hoe ver de zwangerschap was. Omdat de tijd zooo langzaam ging, zijn we om de tijd te doden maar even de stad in gegaan en konden we het niet laten om vast wat spulletjes te kopen; een jasje, rompertjes, slabbetje, slofjes, sokjes etc.

toen, 's middags konden we eindelijk een echo laten maken bij de verloskundige. en weet je wat ze zei?! ''goh, ik geloof dat ik 2 vruchtzakken zie! ''.
ik geloof dat iedereen wel weet wat dat betekend! Nicky & ik vielen zowat van onze stoel. maar (gelukkig?) bleek het toch niet zo te zijn. Er zit gewoon 1 gezond kindje in mijn buik. Zover ze kon zien is het nu 7 weken oud, alweer bijna 2 maanden dus! we hebben dus nog 6 tot 7 maanden om 1001 dingen te regelen.

gisteravond zat ik bij de opa's & oma's nog te verkondigen dat ik me kiplekker voelde en niet echt veel last had van zwangerschaps kwaaltjes. maar dat had ik beter niet kunnen zeggen. vannacht heb ik ongeveer 1 uur geslapen, ik voelde me verschrikkelijk beroerd! gelukkig was nicky heel lief voor me en wil hij me op alle mogelijke manieren helpen. vanmorgen probeerde ik, ondanks de korte nachtrust, toch maar naar school te gaan. maar op school begon ik me zo beroerd te voelen! dus nicky heeft me maar weer opgehaald.

nu dat ik thuis zit en even rustig aan het gedaan, valt het allemaal wel weer mee. ik heb dit er ook graag voor over! ik moet mijn levensstijl gewoon wat aanpassen. bijvoorbeeld net: ik dacht laat ik eens de wc schoonmaken, dus ik spuit een halve fles chloor leeg. nooit bij stilgestaan dat ik niets meer mag doen met giftige dampen! net zo goed als dat ik geen rosbief meer mag eten! en dat vind ik nou net zo lekker, haha.
buiten de kleine vervelende dingen om, is een kindje krijgen gewoon heel leuk!
het mooiste moment tot nu toe; we hebben het hartje hebben horen kloppen! dat was zo speciaal! Echt heel mooi. En zo snel al!

 

wat een schok

zoals de titel al zegt, god wat schrokken Nicky & ik toen er 2 streepjes verschenen op de zwangerschapstest. Eigenlijk deed ik de test alleen maar om het zekere voor het onzekere te nemen. zo'n uitkomst hadden we dus beiden niet verwacht.
gelukkig wist mijn moeder dat ik een test ging doen en wist ze dus ook meteen hoe laat het was toen ik haar hysterisch riep. na een beetje bedaart te zijn, heb ik nog een test gedaan, ook die was positief. mijn eerst gedachte was; WAT NU?! ik ben pas 17 en heb een kindje niets te bieden.

gelukkig zijn we nu, een dag later, een beetje van de schrik bekomen en hebben we ook besloten om het te houden. abortus was voor ons eigenlijk nooit een optie.
ouders  + broers en zussen weten het en over het algemeen reageerde iedereen positief en staan ze voor 100 % achter onze keuze om het kindje te houden. Daar zijn we ontzettend blij mee, want stel je eens voor als we het allemaal alleen zouden moeten oplossen.
We krijgen nu beide wel een beetje kriebeltjes en is het allemaal ook wel heel erg leuk! maargoed, we moeten maandag eerst een afspraak maken bij de dokter. ten eerste om ons met 200% zekerheid te vertellen dat ik echt zwanger ben en ten tweede hoop ik dat hij me dezelfde dag nog doorstuurt naar het ziekenhuis, om een echo te maken zodat ons verteld kan worden in welk stadium v/d  zwangerschap ik zit.

we zijn net meteen de stad in gegaan en hebben we een 9 maanden boek gekocht. er staat heel veel informatie in een veel antwoorden op mijn vragen. alleen op de vraag wanneer en hoe ik het de rest van de familie& vrienden moet vertellen geven ze geen antwoord. dilemma!

nou, zo gauw er veranderingen zijn zal ik weer schrijven, daag!